Sandığınız Kadar Yalnız Değilsiniz

Bazen yaşadığımız bir şeyi kimseye anlatmadığımızda onun yalnızca bize ait olduğunu düşünürüz. “Herkes hayatını gayet iyi yönetiyor, bir tek ben zorlanıyorum.” “Herkes iyi bir anne, ben neden bu kadar yoruluyorum?” “Herkes kendinden emin, neden ben sürekli kendimi sorguluyorum?”

Ama dışarıdan gördüğümüz hayatlarla insanların içeride yaşadıkları aynı değildir. İnsanlar çoğu zaman kaygılarını, yetersizliklerini ve utandıkları taraflarını göstermezler. Biz de kendi iç dünyamızı başkalarının dışarıdan görünen hâliyle karşılaştırırız. Bu karşılaştırmada kendimizi eksik hissetmemiz şaşırtıcı değildir. Oysa kaygılanmak insana özgüdür. Yetersiz hissetmek insana özgüdür.

Bazen ne yaptığını bilememek de insana özgüdür. Psikolojik zorluklarımız bizi diğer insanlardan ayıran kusurlar olmak zorunda değildir. Aksine insan olmanın ortak deneyimlerinden bazılarıdır. Bu, yaşadığınız acıyı küçültmez.

Ama ona bir kusurmuş gibi yaklaşmamızı değiştirebilir. Belki de mesele “Neden ben böyleyim?” değildir. Bazen daha şefkatli soru şudur: “Ben şu anda ne yaşıyorum ve neye ihtiyacım var?”

Çünkü sandığımızdan çok daha fazla insan benzer duyguların içinden geçiyor. Yalnız hissetmeniz, yalnız olduğunuz anlamına gelmez.