Bazen Çocuğumuz, İçimizdeki Çocuğa Dokunur

Bazen bir kadın anne olduğunda yalnızca bir çocuk dünyaya gelmez. Kendi çocukluğuna dair bazı duygular da yeniden görünür hâle gelebilir. Çocuğunuz ağladığında tahammül etmekte zorlanabilirsiniz. Onu yalnız bırakmak size beklediğinizden daha ağır gelebilir.

Ya da ona gösterdiğiniz şefkat, çocukken sizin alamadığınız şeyleri hatırlatabilir. “Ben neden böyle bir şey yaşamadım?” diye düşünebilirsiniz. Bazen kendi annenizi daha iyi anlarsınız. Bazen de ona karşı eski bir öfkeniz ortaya çıkar.

Çünkü ebeveynlik yalnızca bugünkü çocuğunuzla kurduğunuz ilişki değildir. Kendi bakım alma deneyimleriniz de bu ilişkinin içine taşınabilir. Çocuğunuzun belirli yaşları sizin o yaşlardaki deneyimlerinizi çağrıştırabilir. Bu her zaman bilinçli bir hatırlama şeklinde olmaz. Bazen yoğun bir öfke olarak gelir. Bazen suçluluk.

Bazen aşırı koruma isteği. Bu nedenle ebeveynlik sürecinde “Çocuğum neden beni bu kadar tetikliyor?” sorusunun yanına başka bir soru eklemek değerlidir: “Bu durum benim hikâyemde nereye dokunuyor?” Çünkü bazen çocuğumuza verdiğimiz tepkinin bir kısmı bugüne, bir kısmı geçmişimize aittir.

Ebeveynlik bazen yalnızca çocuğumuzu büyüttüğümüz değil, kendi çocukluğumuzla yeniden karşılaştığımız bir süreçtir.