Derine Tutun

Derine Tutun
Doğa sessizce güç toplar; insanlar da öyle.
Yağmur toprağı nasıl besliyorsa, sevgi de insanı içten büyütür.
Kökler derine indikçe ağaç dik durur; insan da içi sağlam oldukça.

Bazı şeyler fazla geldiğinde iyi hissettirmez.
Bazen de azı yetmez.
Bitkiler bunu bize açıkça gösterir.

Aşırı su çamur yapar; fazla yük büyütmez.
Az su da kurutur; eksiklik dayanıklılığı sınar.
Güneş lazımdır, ama her yaprak aynı ışığa dayanmaz.
Kimisi doğrudan ısıyı ister, kimisi gölgede nefes alır.

Budama şarttır.
Dışarıdan eksilme gibi görünür; ama kesilen yer, uzayacak yeni yolun başlangıcıdır.
Can yaksa da, yer açmak büyütür.

Toprak çatlar; bu zayıflık değil, alan açmaktır. Kök derine indikçe güç içeride birikir.
Rüzgâr dalları eğer. Sarsılmak kayıp değildir; kırılmadan esnemeyi öğretir.
Bazı bitkiler geç açar.
Zamanı geldiğinde filizlenir; hız değil, denge büyütür.

Büyümek kararında olur.
Fazlası yorar, azı tüketir; yerinde olan güç verir.
Tutunduğun yer derinse, bıraktığın yük hafifse, rüzgâr seni eğse bile ayakta kalırsın.

SON BİR NOT

Büyüme sessiz ilerler; güç içeride birikir.
Sevgi kök salar, bırakmak yer açar, sabır filizlendirir.
Kararında olan besler, denge büyütür.

SANA KÜÇÜK BİR DAVET

Bugün kendine bir soru sor: ‘Hangi dalı bıraksam, hangi kökü beslesem iyi gelir?’
Cevabı hemen bulmak zorunda değilsin. Ama düşünmeye başlaman, büyümenin kendisidir.