Sen Üzgünsün, Ben Yanındayım

Çocuğunuz üzgün olduğunda siz de hemen kötü hissediyor musunuz? O hayal kırıklığı yaşadığında bunu düzeltmek zorunda hissediyor musunuz? Çocuğun duygusuyla ebeveynin duygusunun birbirine fazlasıyla karıştığı ilişkiler olabilir. Çocuk mutsuzsa anne de iyi olamaz.

Çocuk başarısız olduğunda ebeveyn bunu kendi başarısızlığı gibi yaşayabilir. Çocuk birine kızdığında ebeveyn de aynı kişiye kızabilir. Burada çocuk ile ebeveyn arasındaki psikolojik sınırlar fazla geçirgen hâle gelebilir. Oysa çocuğumuzla yakın olmak, onunla aynı kişi olmak değildir. Çocuğun duygusunu anlayabiliriz. Ama o duyguyu onun yerine yaşamamız gerekmez.

Çocuğumuz hayal kırıklığı yaşayabilir ve biz buna dayanabiliriz. Çocuğumuz öfkelenebilir ve biz sakin kalabiliriz. Çocuğumuz bizden farklı bir şey isteyebilir. Çünkü sağlıklı bağ, farklılığa da alan açar. “Sen üzgünsün ve ben buradayım.”

“Sen bunu istiyorsun ama ben buna hayır diyebilirim.” Bu ayrım çocuğa kendi duygularının sorumluluğunu zamanla taşıyabilmesi için alan sağlar. Bağ kurmak birbirimizin içinde kaybolmak değil, iki ayrı insan olarak birbirimize yakın kalabilmektir.